Hakkımızda

Bazı hikâyeler bağırmaz.
Sessizce yaşanır, sessizce kaybolur.

Bir köy yolunda yürürken,
ıslak toprağın kokusunda,
bir köpeğin gözlerinde,
bir kadının nasırlı ellerinde
kısacık belirirler.

Sonra kimse bakmazsa… yok olurlar.

Yıllardır buna tanık oluyorum.

Sadece bir barınakta değil.
Sadece bir şehirde değil.
Sadece bir ülkede hiç değil.

Dağ yollarında,
rüzgârın otları yatırdığı yaylalarda,
terk edilmiş köy evlerinde,
şehir meydanlarının kalabalığında,
antik kentlerin suskun taşlarında.

Bazen Anadolu'da,
bazen dünyanın bir başka ucunda.

Çünkü hafızanın coğrafyası yok.

Bir barınağın sabah sessizliği de,
bir dağın gölgesi de,
bir hayvanın bakışı da,
bir insanın hikâyesi de
aynı dünyanın parçası.

Hepsi gerçek.
Hepsi yaşandı.
Ama çoğu hiç kayda geçmedi.

Sosyal medya hızlı.
Hayat daha hızlı.

Gördüğümüz her şey bir sonraki görüntünün altında kalıyor.
Hikâyeler yaşanıyor ama hatırlanmıyor.

Bir noktada şunu fark ettim:

Unutulan şeyler sanki hiç var olmamış gibi davranılıyor.

Oysa ben biliyorum.
Onlar vardı.
Oradaydılar.
Nefes alıyorlardı.

Bir köy meydanında çay içen yaşlı adam,
yıkılmış bir evin duvarı,
bir eşeğin yavaş adımları,
bir çocuğun kahkahası,
bir kentin taşları.

Hepsi aynı hikâyenin yankısı.

İşte Echovision bu yüzden doğdu.

Bir şey üretmek için değil.
Bir şeyi saklamak için.

Bir arşiv gibi.
Bir hafıza gibi.
Bir tanıklık gibi.

Kameramız bazen bir kelime,
bazen bir görüntü,
bazen yalnızca bir ses olacak.

Teknoloji sadece araç.
Hikâye ise her şey.

Biz görüntü üretmeyiz.
İz toplarız.
Kaybolmasın diye.

Yavaşız.
Çünkü derinlik acele etmez.

Sessiziz.
Çünkü hakikat bağırmaz.

Ve biliyoruz:
bazen küçük bir ses,
dünyanın öbür ucuna kadar gider.

Bir yankının başlangıcına kadar.

Yasemin Yılmaz